Γεννιόμαστε υγιείς. Αργότερα και εκτός από εξαιρέσεις, όλοι μας αρχίζουμε να φθειρόμαστε και να αρρωσταίνουμε. Αυτό που μας αρρωσταίνει είναι οι κάθε λογής έγνοιες, τα προβλήματα, το γεγονός ότι δεν ξέρουμε τις δυνάμεις μας και υπερβάλλουμε η για κάποιο φόβο η κάποιο ξένο προς τον αληθινό εαυτό μας Συναίσθημα, δανεικό η υιοθετημένο από τους γονείς μας και την Οικογένεια μας, απ΄τα οποία  οδηγούμαστε σε απραξία και παθητικότητα, που στο τέλος γίνεται αδιαφορία, όμως για τα λάθος πράγματα, δηλαδή για τον πραγματικό εαυτό μας, που θέλει να ευτυχήσει και αυτόν που είναι αυτάρκης και δυνατός. Το αποτέλεσμα είναι να τον εγκαταλείψουμε, υιοθετόντας κακές συνήθειες και με το να γινόμαστε επιθετικοί, ως προς τους άλλους και πιο πολύ στους εαυτούς μας. Όλα αυτά χωρίς δυνατότητα επιστροφής και αναστροφής.

Και αυτό όχι γιατί δεν την έχουμε την Δυνατότητα, αλλά γιατί δεν γνωρίζουμε τον τρόπο να το κάνουμε. Ήδη απ την αρχαιότητα, απ” τον Πυθαγόρα, τον Επίκουρο, Επίκτητο, Πλούταρχο, τους Κυνικούς, Στωικούς, τον Σενέκα, τον Μάρκο Αυρήλιο και άλλους, όπως επίσης τους πρώτους Χριστιανούς, είχαν ανακαλυφθεί και εξελιχτεί Τεχνικές και Πρακτικές που σκοπό είχαν ακριβώς αυτήν την Επιστροφή και την Αναστροφή της Πορείας μας προς την Φθορά και την Αδυναμία. Αυτές ξαναανακαλύφθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες από Ευρωπαίους και άλλους Φιλοσόφους, απ” τους οποίους ο γνωστότερος είναι ο Γάλλος Μισέλ Φουκώ.

Στο Βιβλίο του »Η Ερμηνευτική του Υποκειμένου» ερευνά ο Φουκω αυτές τις Τεχνικές και Πρακτικές, που Σκοπό έχουν την Αναστροφή, την Επιστροφή στον αληθινό Εαυτό, την Αλλαγή της Ματιάς, δηλαδή την Μεταστροφή της Αντίληψης, με την οποία φτιάχνουμε τόσο τους Εαυτούς μας όσο και τον Κόσμο γύρω μας. Όλα αυτά μέσα από την Αυτογνωσία. αλλά και την αλλαγή των Συνηθειών μας και της συνήθους Συμπεριφοράς μας που θα μας οδηγήσουν στην ανάπτυξη και την Απελευθέρωση της Θέλησης.

Εδώ δυστυχώς κάνει η Φιλοσοφία Στοπ. Φτάνει η όπως εμείς το βλέπουμε, νομίζει ότι φτάνει σε μια Αυτογνωσία, πράγμα που δεν είναι τίποτα άλλο από Γενικότητες, του τύπου-»Τι είναι ο Άνθρωπος», »Ποια είναι η Ουσία του Ανθρώπου», στις οποίες απαντάει πάλι με γενικότητες για το τι είναι αυτό η εκείνο, δημιουργώντας  μοναχά εμμονές και για να οπισθοχωρήσει τελικώς, μη μπορώντας και μην γνωρίζοντας πως να προχωρήσει περαιτέρω. Έτσι, αρκείται στην Επιβεβαίωση και την Αναγνώριση, του τύπου- »Αυτό είναι έτσι η αλλιώς» και χωρίς να προχωρεί στο να αλλάξει αυτό που διαπιστώνει ότι κάτι »είναι».  Η φτάνουμε να λέμε ότι »είμαι αυτό η εκείνο» χωρίς να αναρωτιόμαστε καν, αν αυτό είναι αλήθεια και αν όντως ανταποκρίνεται σε αυτό που πραγματικά είμαστε η αν πρόκειται για μια αντιγραφή αυτού που ήταν οι Γονείς μας, ο Αδελφός μας, ο Δάσκαλος κλπ. Αυτός είναι ο Τρόπος της Λογικής και της Σκέψης με τις οποίες συνήθως φτάνουμε στην Γνώση.

Στην Αναγνώριση και την Γνώση του Εαυτού μας και του Κόσμου δεν παίζει τίποτα άλλο ρόλο εκτός απ την Λογική και την Σκέψη. Αυτές όμως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο παρά να πουν και να διαπιστώσουν ότι »αυτό το πράγμα είναι έτσι και έτσι». Η Ανημποριά μας να κάνουμε κάτι άλλο, κάτι εναντίον της φθοράς και της Αδυναμίας οφείλεται σε αυτήν ακριβώς την Κυριαρχία της Σκέψης και της Ομιλίας με τις οποίες γνωρίζουμε και εξηγούμε τον Κόσμο και τον Εαυτό μας. Αισθήματα, Συναισθήματα, το Όνειρο, η Φαντασία, και κυρίως η Θέληση δεν παίζει δυστυχώς κανέναν ρόλο, όχι μονό στα πράγματα της Γνώσης, αλλά και σε πράγματα που απαιτούν Δράση και Αποφάσεις, και κυρίως την Υλοποίηση τους και την εφαρμογή τους στην Πράξη. Η Πράξη, μια απλή Πράξη συνήθως, ένα τηλεφώνημα, η μια Χειρονομία είναι οι ενέργειες που μπορούν να αλλάξουν πράγματα που μας τυραννούν και μας απασχολούν στην Ζωή μας, καλύτερα και αποτελεσματικότερα από χίλιες Σκέψεις και Λέξεις.

Να πράττουμε, να επιμένουμε στις Αποφάσεις μας και τις Επιλογές μας είναι κάτι που αντίθετα από όσα νομίζουμε διδάσκονται. Η Σκέψη και η Ομιλία αντίθετα από όσα θεωρεί η τρέχουσα Φιλοσοφία δεν είναι Πράξεις και δη οι ανώτερες. Αυτό που δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμα η Φιλοσοφία, είναι ότι η ΓΝΩΣΗ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ. Γνωρίζουμε πρώτα και μετά σκεφτόμαστε και μιλάμε, στην προσπάθεια μας να εξηγήσουμε αυτό που ήδη ξέρουμε. Το Ερώτημα που προκύπτει τότε είναι- γιατί χάνουμε τον Χρόνο μας με σκέψεις και λόγια και δεν δρούμε? Η απάντηση είναι ότι δεν ξέρουμε να δρούμε, και ότι δεν έχουμε την Δύναμη, την Θέληση να το κάνουμε.

Η Θέληση είναι η Γνώση αλλά και η Δύναμη μέσα μας. Η Θέληση είναι υπεύθυνη για τις Συνήθειες μας και την Συμπεριφορά μας. Και αυτή στους συνηθισμένους Ανθρώπους είναι υποανάπτυκτη. Όχι ότι δεν έχουμε την Δύναμη. Αντίθετα έχουμε πολύ δύναμη. Να σκεφτούμε μόνο ότι αυτή που έχουμε είναι υπεραρκετή για να μας καταστρέψει και να μας κρατεί σε έναν τρόπο, Αυτοκαταστροφής, αδιαφορίας και Παθητικότητας για τον Εαυτό μας και για τον Κόσμο.

Στη Φιλοσοφική Πράξη θα μάθουμε ότι υπάρχουν τρόποι να εξελίξουμε την Θέληση και να την στρέψουμε μακριά απ την Καταστροφή και την Φθορά, προς την υγεία, την χαρά και την δύναμη να κάνουμε και να αλλάξουμε πράγματα στη Ζω’η μας και τον Κόσμο μας.