Όλοι μας έχουμε τη ξεχωριστή μας φασαρία-Ζούμε μες τον Κόσμο- Δεν ζούμε σένα γυάλινο κλουβί- Απομονωμένοι και αποστειρωμένοι

-Όμως ο Κόσμος έχει και ωραίους ήχους.

-Να ένα Μωρό που ψελλίζει κραυγές- Κι ένας Γρύλος. Και η Ανάσα μου

Και ένας σκύλος μακριά για τη Μοναξιά μου- Εγώ εδώ κι ο πατέρας μου πάνω κλείνει ανοιχτούς Λογαριασμούς κάνοντας φασαρία

Εγώ κάτω να κανονίζω τους δικούς μου με την Σιωπή. Ο καθένας με τον τρόπο του να ησυχάσει τη φασαρία μες το κεφάλι του

Οι Φίλοι ήρθαν κι έφυγαν χωρίς να τους δω- Αφού εγώ λογαριάζω κι αυτοί φαίνεται πως τα λογάριασαν τα δικά τους και κάνουν Βόλτα.

Και τι παράξενο- Όταν σταματήσει η Φασαρία Μας πιάνει ανησυχία. Τι να συμβαίνει άραγε? Έγινε κάτι κακό? Γιατί τόση ησυχία?

Μήπως όλοι έφυγαν και δεν τους πήρα χαμπάρι? Ξαφνικά έμεινα μόνος-Και χωρίς τη φασαρία να μου σπάει τα νεύρα

Ένα αηδόνι άρχισε το νυχτερινό του Τραγούδι και κάτι κουβέντες μακρινές ακούγονται πέρα

Ο Κόσμος απομακρύνθηκε. Στο Τέλος της Μέρας- Στο Λυκόφως του Βραδιού- Ο Κόσμος έφυγε- Κι έρχεται η Σιωπή- Ότι Λογαριασμούς ήταν να κλείσεις τους έκλεισες- Ησύχασε τώρα-

Κι άκου- Μάθε Τι έμαθες Κι άκου τη σιωπή Και χάρισε τη Γνώση σου στα Αστέρια και το Φεγγάρι

Να τα δωρίσουν εκείνα καλύτερα εκεί που ξέρουν-

Όλα είναι αστερόσκονη- Κι εγώ μαζί και αυτό το Ον που είναι μέσα μου-

Φτάνει- Κι ούτε να ακούς πιά- Κολύμπα μόνο στη Σιωπή. Επέμενε!

Πια άσε να σε πάει το κύμα της σκοτεινής θάλασσας της Σοφίας και της Γνώσης

Aυτό που μένει στο Τέλος είναι ένας άκαμπτος Σκοπός- Μόνος ικανός και χωρίς την δικιά σου προσπάθεια να σε μεταφέρει απέναντι.

Με ένα μοναδικό χτύπημα να σε εκσφενδονίσει στο Φως.