Κατά τον Σενέκα υπάρχουν δύο Φιλοσοφίες. Η μία ασχολείται με τα ανθρώπινα και η άλλη με το Θεϊκό. Έτσι όπως κάνει τον διαχωρισμό ο Σενέκα και όπως μιλάει για τα ανθρώπινα είναι σαν να τα υποτιμά. Αντίθετα τα ανθρώπινα είναι το σκαλοπάτι για το Θεϊκό, η προϋπόθεση. Μόνο αν καταφέρουμε να ισορροπήσουμε στην καθημερινή μας Ζωή θα καταφέρουμε να επιτύχουμε την εμπειρία του Πνεύματος. Για να ισορροπήσουμε στην καθημερινότητα μας χρειαζόμαστε Ενέργεια.
Ισορροπώ σημαίνει είμαι σε αρμονία με τον τον εσωτερικό εαυτό μου. Αυτό πάλι σημαίνει οτι έχω καταφέρει οι σκέψεις μου να εναρμονίζονται με τις πράξεις μου, δηλαδή να καταφέρω να κάνω τις σκέψεις μου πράξεις. “Ετσι καταλαβαίνουμε καλύτερα, ότι το να καταφέρουμε την ισορροπία στην καθημερινότητα μας απαιτεί τρομακτικές ποσότητες ενέργειας. Χρειαζόμαστε έτσι κι αλλιώς Ενέργεια για να διευθετήσουμε τα καθημερινά μας καθήκοντα, εργασία, σχέσεις κλπ. έστω κατά το ελάχιστο. Για να τα κάνουμε όλα αυτά χωρίς κόστος ενεργειακό, ή για να μπορούμε να ξανακερδίζουμε την ενέργεια που καταναλώσαμε στις καθημερινές μας συναλλαγές, χρειάζεται να αλλάξουμε την αντίληψή μας, τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο.
Η αλλαγή της Αντίληψης μας, σημαίνει την αλλαγή της Φιλοσοφίας μας. Αυτό θα πει να συνδέσουμε την Φιλοσοσοφία, που κατά τον Σενέκα ασχολείται μόνο με τα ανθρώπινα, με την άλλη Φιλοσοφία που ασχολείται με το Θεϊκό. Η ισορροπία στην καθημερινότητα μας σημαίνει να έχουμε Αυτοέλεγχο και να κυριαρχούμε στα Πάθη μας. Η Θέληση που είναι υπεύθυνη για το πως συμπεριφερόμαστε μες στην καθημερινότητα μας, μας οδηγεί να συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο που το κάνουμε
Τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε τον μαθαίνουμε από τότε που γεννιόμαστε. Έτσι μαθαίνουμε να κατευθύνουμε και την Θέληση μας. Μόνο που η κατεύθυνση που της δίνουμε δεν είναι η σωστή. Στην πραγματικότητα η Θέλησή μας είναι μια τυφλή Δυναμη μέσα μας που αδυνατούμε να κάνουμε κουμάντο. Η Αλήθεια είναι ότι όταν ξεκινάμε τον Δρόμο της Γνώσης, η Θέλησή μας είναι ανύπαρκτη. Σωστό είναι βέβαια ότι και οι δάσκαλοι μας, εκείνοι που μας μαθαίνουν πως να συμπεριφερόμαστε δεν έχουν τον έλεγχο της Θέλησης. Αυτό το βλέπουμε, όχι, ή μάλλον καθόλου σε αυτά που λένε, αλλά στις πράξεις τους. Αυτές δεν ταιριάζουν ποτέ με αυτά που λένε και με αυτά που σκέφτονται. Έτσι είναι λογικό ότι ούτε αυτοί δεν μπορούν να μας διδάξουν Αυτοέλεγχο και Αρμονία, αφού ούτε και οι ίδιοι δεν το έχουν καταφέρει. Είναι κι αυτοί έρμαια των Παθών τους και της ανημπόριας τους να ταιριάξουν το μυαλό τους με τις ενέργειές τους. Με λίγα λόγια άγονται και φέρονται κατά το δοκούν από τις εσωτερικές τους παρορμήσεις ή ακόμα χειρότερα ακολουθούν πειθήνια εξωτερικές βουλές και επιταγές. Είμαστε δηλαδή άβουλα όντα που απλώς ακολουθούν.
Όμως δεν ταιρiάζουν όλα σε όλους. Η δεν είναι ο Τρόπος του Χρόνου ίδιος σε όλους. Ο εσωτερικός Ρυθμός είναι στον καθένα μας ξεχωριστός και η προσπάθεια μας να συμμορφωθούμε με τον Ρυθμό που θέλουν να επιβάλουν άλλοι, (όποιοι κι αν είναι αυτοί οι άλλοι) είναι για όλους μας καταστροφικός. Πρέπει να βρούμε τον δικό μας, προσωπικό Ρυθμό, τον τρόπο του Χρόνου που ταιριάζει σε μας.
Αυτό απαιτεί κατ΄αρχάς μια καλή γνώση του εαυτού μας. Στην περίπτωση αυτή αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γνωρίζουμε ή να μάθουμε τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε και δρούμε. Κι αυτό για κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Αυτό το κάνουμε με την Τεχνική της Ανακεφαλαίωσης η την Τεχνική του έλεγχου της Συνείδησης. Χωρίς καμία διάθεση ή κυρίως πρόθεση να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας εξετάζουμε στο παρελθόν μας και τον τρόπο που συμπεριφερθήκαμε σε κάθε μία συναλλαγή μας.
Η κάθε ξεχωριστή περίπτωση, που είναι πάντα και μία αντιπαράθεση με κάποιον άλλο άνθρωπο, αποτελεί και έναν ξεχωριστό τρόπο να ΄΄είμαστε΄΄.  Κάθε ξεχωριστή περίπτωση συμπεριφοράς σημαίνει και ένα ΄΄Είναι΄΄. Και κάθε ένα απ” αυτά τα ξεχωριστά ΄΄Είναι΄΄ αποτελεί ένα μέρος του συνολικού μας ΄΄ΕΙΝΑΙ΄΄. Δεν μπορούμε ποτέ να μάθουμε τί, και ποιοι είμαστε αν δεν γνωρίσουμε το κάθε ένα ξεχωριστό ΄΄Είναι΄΄ μας, απ τα οποία αποτελείται το συνολικό μας ΄΄ΕΙΝΑΙ΄΄. Και αυτό όχι θεωρητικά αλλά στην Πράξη. Ο Εαυτός μας στην Πράξη είναι εκείνος ο Εαυτός που ενεργεί, που δρα, είναι αυτός που συμπεριφέρεται, και που ενεργεί με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο. Αυτός αποτελεί τον καθημερινό μας Εαυτό, εκείνον που ασχολείται με την πρώτη Φιλοσοφία, εκείνην που ασχολείται μόνο με τα ανθρώπινα, αποκομενος απο το Θεικό του μέρος. Έτσι και μόνο με αυτά τα ανθρώπινα εφόδια, που είναι η σκέψη και η ομιλία αποτυγχάνει να διευθετίσει, ακόμα και αυτά τα καθημερινά του καθήκοντα. Αποκλείει απ αυτό, που είναι ένας πραγματικός Πόλεμος, τα κύρια του όπλα, που είναι και η πραγματική του Δύναμη: το γεγονός ότι έχει κι ένα άλλο κομμάτι, έναν άλλο Εαυτό, που αποτελείται από καθαρή Ενέργεια και που είναι εκείνος, που είναι άμεσα, κ αι διαρκώς συνδεδεμένος με την Πηγή της Γνώσης και της Δύναμης, και όχι κατά τύχη και κατά σύμπτωση.

Είναι ενέργειες στις οποίες ξοδεύουμε περισσότερη ενέργεια και σε άλλες όχι. Πάντως σε όλες ξοδευόμαστε. Σε κάθε πάρε-δώσε με τους άλλους κάτι αφήνουμε και κάτι παίρνουμε.  Για τον λόγο αυτόν κάθε ενέργεια και κάθε πράξη μας είναι πολύ σημαντική γιατί μας κοστίζει σε Δύναμη.  Αυτό το καταλαβαίνουμε καλύτερα, αν σκεφτούμε ότι την Δύναμη αυτήν την χρειαζόμαστε και για την επόμενη ενέργεια μας και για την επόμενη συμπεριφορά μας, που θα πρέπει να είναι πάλι τέτοια που θα ανταποκρίνεται στη σκέψη μας και στην Γνώση μας. Γιατι πάντα ξέρουμε τί να κάνουμε και ποιό είναι το σωστό και ποιό το λάθος. Καταλαβαίνουμε απ” αυτό, ότι, όταν λέμε ΄΄σωστό΄΄ ή ΄΄λάθος΄΄ εννοούμε, το αν κάνουμε σωστή χρήση της Ενέργειας μας ή όχι.

Αν θέλει κανείς να πάει τη Σκέψη ακόμα πιο ψηλά στο μονοπάτι της Γνώσης, πρέπει να συνδέσει τα ανθρώπινα με κάτι πάνω απ” τον συνηθισμένο, καθημερινό άνθρωπο, με κάτι που είναι μεγαλύτερο από αυτόν τον ίδιο.  Αυτό είναι το Θείο. Με το Θείο συνδέεται κάθε άνθρωπος με ένα μέρος της Ψυχής του που είναι το θεικό κομμάτι του συνολικού εαυτού του. Αυτό είναι το κομμάτι που έχει την Ενέργεια και την Γνώση. Έτσι είναι γνωστό σαν το ΄΄Ενεργειακό Σώμα΄΄ το αντίθετο του Φυσικού Σώματος. Το Φυσικό Σώμα το αντιλαμβανόμαστε με το Μυαλό, την Σκέψη και το εκφράζουμε με την Ομιλία, ενώ το Ενεργειακό σαν τέτοιο που είναι,  πρέπει να το αντιληφθούμε και να το γνωρίσουμε με ένα άλλο μέρος του συνολικού μας  Εαυτού, το οποίο αποτελεί την καθαρή Ενέργεια μέσα μας. Η Δύναμη μέσα μας που θα μας βοήθησει να το πετύχουμε είναι η Θέληση και ευρύτερα η Σκόπευση.

Όλα αυτά δεν αντίκεινται στην παραδοσιακή Φιλοσοφία αν την διαβάσουμε και την ερμηνεύσουμε σωστά. Ο ίδιος ο ΄΄Πατέρας΄΄ της Λογικής, ο Αριστοτέλης, στο έργο του ΄΄Περί Ψυχής΄΄ μιλάει για ένα Νου,  ο οποίος είναι πάντα ενεργεία. Ενεργεία είναι ένας όρος του Αριστοτέλη, που σημαίνει ότι κάτι έχει ολοκλήρωσει πλήρως την δυναμική του κίνηση και έγινε αυτό που είναι,  (ο σπόρος που έγινε δένδρο). Το πιό σημαντικό στον Οραματισμό αυτό του Αριστοτέλη, είναι ότι αυτό είναι το μέρος του εαυτού μας που είναι σε άμεση επαφή με τον Θεό, που είναι η Πηγή όλης της Γνώσης και κάθε τι που υπάρχει. Έτσι για να καταφέρουμε να γνωρίσουμε κάτι που ως τώρα μας ήταν παντελώς άγνωστο, κάτι που είναι και το ζητούμενο για τον Αριστοτέλη, αλλά και συνολικά για όλη την Φιλοσοφία, και όλους εμάς που θέλουμε να γνωρίσουμε, θα πρέπει να ενεργοποιήσουμε την σχέση μας με τον Θεό. Ή να ενεργοποιήσουμε το κομμάτι του Εαυτού μας που είναι το Θεεικό μας κομμάτι.

Το Λάθος του Αριστοτέλη και μετά απ αυτόν όλης της Φιλοσοφίας είναι ότι προσπαθεί να προκαλέσει αυτήν την ενεργοποίηση μόνο με τον Νου, την Σκέψη. Ή αναφέρεται σε αυτήν την σύνδεση με τον Θεό μόνο κατά τύχη, σύμπτωση, δηλαδή ότι αυτή συμβαίνει κατά τύχη ή σύμπτωση. Αυτός ο Νους είναι ο άλλος Νους, τον οποίο ο Αριστοτέλης ονομάζει ΄΄παθητικό΄΄ ο οποίος σε αντίθεση προς τον ΄΄ενεργεία΄΄ γίνεται τα πάντα. (Περισσότερα στο άρθρο μας: ΄΄Νους ποιητικός΄΄).

Οι Τεχνικές και οι Πρακτικές που διδάσκουμε στην Φιλοσοφική Πράξη έχουν σκοπό κατ” αρχάς να καθαρίσουν αυτόν τον Δεσμό μας με το Πνεύμα και με αυτόν τον τρόπο να ανοίξουμε τον Δρόμο σε μια συνειδητή επαφή μαζί του, πράγμα που θα σημαίνει την άμεση γνώση ή την άμεση απάντηση, λύση σε ότι μας απασχολεί., κι αυτό όχι κατά τύχη ή κατά σύμπτωση αλλά πάντα και όποτε το χρειαζόμαστε.

Αυτή η επαφή δεν επιτυγχάνεται όπως κοινώς νομίζουμε, αλλά ποτέ δεν καταφέρνουμε, με τη σκέψη, αλλά αντίθετα με την συνειδητή ΄΄απενεργοποίηση΄΄ της. Το προσωρινό σταμάτημα της σκέψης και της ασταμάτητης εσωτερικής ομιλίας, που εκτελούμε σχεδόν πάντα ασυνείδητα, είναι γνωστό σαν Σιωπή. Ο Τρόπος για να φτάσουμε στην άμεση ή απόλυτη Γνώση, είναι αυτό ακριβώς το σταμάτημα του εσωτερικού Διαλόγου. Ο Διάλογος αυτός συμπεριλαμβάνει εκτός απ την Ομιλία και τη Σκέψη.

Το Σταμάτημα του εσωτερικού Διαλόγου είναι η Βάση, λέει ο Δόν Χουάν Μάτους, ο Σαμάνος Δάσκαλος του Κάρλος Καστανέντα, κάθε πρόθεσης των ανθρώπων που αγωνίζονται για τη Γνώση. Κάθε φορά που το καταφέρνουμε συναθροίζουμε Σιωπή. Η συγκέντρωση αρκετής Σιωπής, διαφορετική στον καθένα μας, θα μας οδηγήσει αργά ή γρήγορα στην Εμπειρία του Πνεύματος, που είναι πιο πολύ μια Αποκάλυψη παρά μια ενέργεια από μέρους μας και κυρίως ποτέ ένα αποτέλεσμα επαγωγής η απαγωγής.

Παρ΄όλα αυτά η επιτυχία της εμπειρίας με το Πνεύμα είναι μιά από μέρους μας Δράση, Πράξη. Η Πράξεις όμως αυτές έχουν να κάνουν με την υπερνίκηση των Δυνάμεων που μας κάνουν να συμπεριφερόμαστε σαν ΄΄ακρατείς΄΄ και που με αυτόν τον τρόπο εμποδίζουν την πορεία προς την Γνώση και την άμεση επαφή μας με το Πνεύμα. Αν το σκεφτούμε σε σχέση με τη Θέληση, την Δύναμη μέσα μας, τότε αυτό που κάνουμε με αυτές τις Δράσεις είναι να αυξάνουμε την Θέληση μας για Γνώση σε βάρος της Θέλησης των Παθών μας και των ανεξέλεγκτων ενστίκτων.