Ο Χάϊντεγγερ στο »Τι είναι Μεταφυσική» και σε αντίθεση με τον Παρμενίδη, για το οποίο δεν υπάρχει το »Μηδέν», εξετάζει και χρησιμοποιεί το »Μηδέν» για να φτάσει στο »Είναι». Φυσικά δεν το κάνει συλλογιστικά, με την »Λογική», της οποίας έτσι κι αλλιώς την Κυριαρχία στην Φιλοσοφία αναιρεί πλήρως στο άρθρο του, αλλά με ένα Αίσθημα, μια Διάθεση. Την διάθεση της Αγωνίας. Στην Αγωνία αποκαλύπτεται το »Μηδέν». Στην Αγωνία διολισθαίνει το Ον στην Ολότητα του και φανερώνεται το »Μηδέν». Στο »Μηδέν» της Αγωνίας στρέφει το Ον πρός το Ον και ο Άνθρωπος στον Εαυτό του για πρώτη φορά. Σαν η Άρνηση της Ολότητας των Όντων το »Μηδέν» να κάνει το Ον, αυτό που είναι, δηλαδή, Ον και όχι »Μηδέν».
Ο Χάιντεγγερ όπως και ο μακρινός προκάτοχός του, ο Παρμενίδης, φτάνει μετά από ένα μεγαλοφυούς σύλληψης Ταξίδι στα Μονοπάτια της πολυσύνθετης Σκέψης του, και ενώ παραδέχεται και βρίσκει στο τέλος το »Μηδέν» και μέσα απ” αυτό το »Είναι», στο συμπέρασμα που είχε φτάσει και κείνος, ότι- εξ αιτίας της Θνητότητας μας αδυνατούμε από μόνοι μας να φτάσουμε σε αυτό το πρωταρχικό Αίσθημα της Αγωνίας και έτσι αδυνατούμε να φτάσουμε και στο αρχέγονο »Μηδέν», και έτσι βέβαια το Ον στην ολότητά του. Έτσι αδυνατούμε να συλλάβουμε βεβαίως και το »Είναι», που για τον Χαϊτεγγερ ήταν η αφορμή και η Αιτία για την ερευνά του αυτή.

Για τον Χάϊντεγγερ η Αγωνία δεν έχει σχέση με τον Φόβο. Ο Φόβος όπως λέει ο ίδιος, είναι πάντα φόβος για κάτι συγκεκριμένο. Αντίθετα έχουμε Αγωνία όχι για κάτι συγκεκριμένο, αλλά αγωνιούμε, όπως λέει …γενικώς. Στον Φόβο χάνουμε το μυαλό μας, ενώ στην Αγωνία δεν προκύπτει τέτοια Αναστάτωση. Στην Αγωνία διαπερνάει το ¨ον μια ιδιόμορφη Γαλήνη».

Παρακολουθούμε κατά την άποψη μου, μια αλλαγή στο επίπεδο, μια εξελικτική Ανόρθωση στον συλλογισμό του, που κατά την Γνώμη μου δεν γίνεται συνειδητή και αντιληπτή απ” τον Χάιτεγγερ. Ο Χάιτεγγερ φτάνει στην Αγωνία μάλλον από σύμπτωση, κάνει τα αποκαλυπτήρια του Μηδενός μέσα στην Αγωνία …και παραμένει εκεί μέσα. Ο Χάιντεγγερ αιωρείται στην Αγωνία για να κρατήσει το Μηδέν, δηλαδή για να κρατήσει το Τίποτα. Και αυτό το κάνει, ενώ η Ιδιοφυΐα του τον οδηγεί στον σωστό δρόμο ως το τέλος. Ο Χάιτεγγερ, χωρίς να το συνειδητοποιεί ξεπερνάει την Αγωνία και φτάνει σε ένα άλλο επίπεδο η αλλάζει επίπεδο. Το περιγράφει ο ίδιος με τέτοιες φράσεις, όπως- »χάνω το μυαλό μου», »ιδιόμορφη Γαλήνη» η όπως λέει- »Η Αγωνία μας κόβει τη Μιλιά», όμως δεν καταλαβαίνει για τι πράγμα στην ουσία μιλάει, αν και το περιγράφει ο ίδιος λεπτομερώς και με τα λόγια που πρέπει. Με τα σωστά Λόγια.

»Αιωρούμαστε στην Αγωνία», λέει. ΄΄Η Αγωνία μας κόβει τη Μιλιά». Τι σημαίνει αυτό το »Η Αγωνία μας κόβει τη Μιλιά»? Το λέει ο ίδιος ο Χάιτεγγερ- »κάθε εκφορά του »Είναι» σιωπά». »Σιωπά», λέει ο Χάιντεγγερ όμως δεν ξέρει σαν Φιλόσοφος που είναι, τι είναι και τι κάνει η Σιωπή, γι αυτό δεν καταλαβαίνει και ότι αλλάζει επίπεδο, ότι ξεπερνάει την Αγωνία, και ότι πάει σταλήθεια πιο πέρα. Ότι προχωράει πιο πέρα. Ότι η Κίνηση της Σκέψης του συνεχίζεται και είναι αυτή που του διδάσκει τα σωστά λόγια- »Γαλήνη», »απουσία της Σκέψης», »χάνω τη Μιλιά μου, »Σιωπή» η αργότερα- »μια μαγεμένη ησυχία». Επειδή όμως τα Λόγια αυτά δεν εξυψώνονται στη Συνείδηση, για αυτό δεν οδηγείται ο Φιλόσοφος στο σωστό Συμπέρασμα. Για τον λόγο αυτό, είναι για τον Χάιντεγγερ η »Σιωπή» …άδεια. Η Σιωπή όμως δεν μπορεί ποτέ να είναι άδεια. Πως μπορεί όμως να είναι κάτι άλλο, όταν η αρχή και η ουσία της Σκέψης σου αλλά και το αίσθημα, με το οποίο προσπαθείς να συλλάβεις το »Είναι», είναι αρνητικό? …Μηδέν, Άρνηση, Δεν, Αρνητικότατα, Τίποτα κλπ. Και αυτός είναι και ο λόγος που φτάνει σε αρνητικό αποτελέσμα- ότι ο Άνθρωπος και αφού περάσει από Αγωνίες και απ” τις Συμπληγάδες του Τίποτα και τού Μηδενός, φτάνει να μην μπορεί από μόνος του, σκοπίμως και ηθελημένα, στην …πολυπόθητη και πολλά υποσχόμενη Αγωνία και μέσα απ αυτήν στο Μηδέν και τέλος στο ΕΙναι και την Ολότητα του.

Λέει ο Χάϊντεγγερ- »Στη φωτεινή Νύκτα του Μηδενός της αγωνίας εγείρεται για πρώτη φορά η αρχέγονη ανοικτότητα των όντων ως τέτοιων- ότι είναι όντα-και όχι Μηδέν». Και πιό κάτω- »πρώτο αυτό (το Μηδέν) φέρνει το Da-sein ενώπιον των όντων ως τέτοιων», …»αν δεν κατακρατούνταν εκ των προτέρων στο Μηδέν (το Da-sein)- δεν θα μπορούσε ποτέ να σχετισθεί με τα όντα, επομένως ούτε με και με τον εαυτό του». Με ποιό τρόπο το κάνει αυτό το Da-sein? Τι σημαίνει όλο αυτό στην πραγματικότητα,  που αφήνει όντως ανήμπορο τον Άνθρωπο, να συλλάβει το Είναι?

Μες την Αγωνία αποκαλύπτεται το Μηδέν. Και ο Άνθρωπος αντικρίζει για πρώτη φορά τον Εαυτό του και τα άλλα Όντα. Τι είναι αυτό όμως που ανακαλύπτει ο Ανθρωπος? Ανακαλύπτει και έρχεται αντιμέτωπος με την Μοίρα του που είναι η Θνητότητα του. Ο Άνθρωπος μέσα στην Αγωνία βλέπει την Μηδαμινότητα του, ότι είναι θνητός και οτι πρόκειται να πεθάνει. Ο Χάϊντεγγερ αφήνει τον Άνθρωπο εμπρός στο Θάνατό του, πράγμα που όμως μάλλον δεν τον λυτρώνει. Ο Άνθρωπος αντίθετα από τις προθέσεις του Χάιντεγγερ εγκλωβίζεται στην Ιδέα του Θανάτου του, στον Φόβο του και την Αγωνία του για τον Θάνατο και έτσι για τη Ζωή του, και ακινητοποιείται εντός του. Ο Άνθρωπος αιωρείται στην Αγωνία. Η Αγωνία μας αφήνει να αιωρούμαστε, και αυτό αποκαλύπτει το Μηδέν. Την Μοίρα μας. Μόνο που νομίζω, ότι ο Χάϊντεγγερ τον αφήνει τον Άνθρωπο ασυμφιλίωτο με τον Θάνατο του. Γιαυτό και είναι η Σιωπή …άδεια και γιαυτό φτάνει στο Συμπέρασμα, οτι λόγω της Θνητότητας μας αδυνατούμε να φτάσουμε στην αρχέγονη Αγωνία, στο Μηδέν και στο Είναι.

Η Θνητότητα είναι Μηδέν, Τίποτα, Άρνηση, Αρνητικότατα, …άδεια Σιωπή, αλλά μόνο όσο δεν την έχουμε αποδεχτεί πλήρως και ολοκληρωτικά. Άπαξ και την έχουμε αποδεχτεί μας στρέφει η ίδια στη Ζωή και στην αέναη προσπάθεια να μάθουμε τόσα, ώστε να της ξεφύγουμε.

Η Ζωή είναι μια Τέχνη επιβίωσης. Κι αν κάποιος δεν το θεωρεί αυτό τίποτα και Μηδέν, εννοούμε μ” αυτό το εξής- Σε εκείνο το υψηλό επίπεδο που κινούνται οι Πολεμιστές της Γνώσης και της απόλυτης Ελευθερίας, σε κείνα τα άφταστα Ύψη που μπορείς να κρατηθείς μοναχά από την Δύναμη της Ζωής για να μην γκρεμιστείς, εκεί που περπατάς στην Αιχμή της Κορυφογραμμής της Αβύσσου, καταφέρνεις να μην γκρεμίζεσαι και να μην χάνεσαι στο Τίποτα και στην Στενοχώρια, αλλά αντίθετα να χαίρεσαι που ζεις την κάθε στιγμή, τότε το να επιβιώνεις είναι Τέχνη  και μάλιστα υψηλή.

Ο Άνθρωπος ενώπιον του Εαυτού του και στην Αποκάλυψη του Μηδενός δεν έρχεται να δεί μόνο τον Θάνατο του. Βλέπει επίσης και ότι ΕΔΩ και σαυτήν Εδώ την στιγμή ακόμα ζει. Ακόμα είναι ζωντανός. Το αντίθετο του Τίποτα όσον αφορά τον Άνθρωπο δεν είναι το Είναι αλλά η Ζωή. Το ότι υπάρχει και είναι ζωντανός. Απ” αυτό το Γεγονός ότι είναι ζωντανός, μπορεί  με την ανάλογη Αποστασιοποίηση απ” τον επιφανειακό δημόσιο Εαυτό του, να αντλήσει Χαρά και να πάρει Δύναμη.

Την στιγμή που βλέπει την Θνητότητα του, η αποπομπή του Μηδενός και η Παραπομπή του προς τα Όντα και προς τον Εαυτό του, κάνει τον Άνθρωπο να δει συγχρόνως την Ζωή. Η Αποπομπή απ” τον Θάνατο μπορεί να μας παραπέμψει μόνο πρός τη Ζωή.

Τι σημαίνει αυτό ότι ο Άνθρωπος έρχεται να δει τον Εαυτό του? Σημαίνει έρχεται να δει την Μοίρα του. Ότι πρόκειται να πεθάνει. Τι σημαίνει αυτή η πληροφορία? Δεν είναι αυτή υπεραρκετή για να μας δώσει κουράγιο και δύναμη να προχωρήσουμε στη Ζωή και να πολεμήσουμε τις αντιξοότητες. Αφού έτσι κι αλλιώς θα πεθάνουμε μπορούμε να θεωρήσουμε εαυτούς ως ήδη νεκρούς. Έτσι δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε. Απογυμνωμένοι από όλα τα βαρίδια που κάνουν την Ζωή μας δυσκίνητη και εμάς παθητικούς η αποδοχή της μοναδικής Βεβαιότητας που μπορούμε να έχουμε, το οτι είμαστε Όντα στο Δρόμο μας για να πεθάνουμε, μας χαρίζει μια απόλυτη Ελευθερία και μας φέρνει έτσι μέσα στον αληθινό εαυτό μας. Παθητικοί είμαστε όσο δεν έχουμε αποδεχτεί πλήρως τον Θάνατο μας. Αν τον έχουμε διαρκώς μπροστά μας αυτό μόνο να μας κινητοποιήσει μπορεί. Ο Θάνατος μας κάνει ενεργητικούς.

Το ενεργειακό Γεγονός ότι είμαστε Οντα που είναι στο Δρόμο τους για να πεθάνουν, και η συνειδητοποίηση του, είναι μια Γνώση. Τη Γνώση αυτήν δεν την κερδίζουμε όπως λέει ο Χάϊντεγγερ στην Αγωνια και το Μηδέν. Δεν αιωρούμαστε στην Αγωνία όπως νομίζει ο Χάϊντεγγερ. Την έχουμε ξεπεράσει την Αγωνία. Φτάσαμε μέσα απ” την Αγωνία στη Σιωπή. Και αυτό που αποκαλύπτεται στην Αγωνία δεν είναι το Μηδέν. Όχι στην Αγωνία, αλλά στην Σιωπή αποκαλύπτεται το Πνεύμα, δηλαδή η Ολ΄τητα του Όντος η το όλον Ον.  Στην Σιωπή συναντάμε το Πνεύμα και  για αυτό μιλάμε για Γνώση.

Η Σιωπή δεν είναι άδεια γιατί είναι γεμάτη από Γνωση και Δύναμη. Η Γνώση είναι η Γνώση του Θανάτου μας. Αυτή η Συνειδητοποίηση μπορεί να μας δώσει την Δύναμη να αλλάξουμε τη Ζωή μας και να μην πεθάνουμε από Αδυναμία και την Φθορά. Να μας κινητοποιήσει και να μας ενεργοποιήσει σε μιαν άλλη κατεύθυνση. Όχι απλώς να υπομένουμε την Ζωη μας σαν να είναι ένα Βάρος κι όχι Χαρά, με παθητικότητα και Καρτερικότητα, εγκαταλείποντάς την… για μια άλλη Ζωή που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ από μόνη της, αλλά να ορθωθούμε για να την αντιμετωπίσουμε και να την αλλάξουμε, δηλαδή να την χαρούμε και να κάνουμε αυτό που είναι η Ζωή σταλήθεια-Δηλαδή να την ζήσουμε.