Η Φιλοσοφική Πράξις σαν Φιλοσοφία που είναι, έχει σαν αντικείμενο της την Γνώση του Εαυτού και του Κόσμου. Δεν το κάνει όμως όπως η παραδοσιακή ακαδημαϊκή θεωρητική η πρακτική Φιλοσοφία, που μόνο κατ” όνομα πρακτική είναι, ενώ στην ουσία δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να θεωριτικοποιεί περί Πράξης.
Η μεν Θεωρητική γενικολογεί για το τι είναι ο Άνθρωπος η το Ον η το Είναι, με αποτέλεσμα με αυτόν τον τρόπο να απομακρύνεται από αυτά η δε πρακτική θεωριτικοποιεί για το τι η για το πως οφείλει να πράξει κάποιος, αλλά ποτέ δεν πράττει. Αυτό που μας κάνει στην ουσία αυτό που φαινόμαστε, είναι η Συμπεριφορά μας και οι Συνήθειές μας.
Αυτό που φαινόμαστε όμως, δεν είναι αυτό που πραγματικά είμαστε. Η Αλήθεια είναι, κι ας φαίνεται απλή έως απλοϊκή και ίσως αφελής, όμως μόνο για την ακαδημαϊκή Φιλοσοφία, την Ψυχολογία και την Ψυχανάλυση, ότι αυτόν τον άλλον, αληθινό εαυτό μπορούμε να τον προσεγγίσουμε αν καταφέρουμε να αλλάξουμε την Συμπεριφορά μας και τις Συνήθειές μας.
Μαυτό γνωρίζουμε τον Εαυτό μας, γινόμαστε άλλοι, δηλαδή αλλάζουμε και δυναμώνουμε την Θέλησή μας.
Το Άλλο είναι εκείνο, που μέσα απ” αυτό μαθαίνουμε. Μέσα απ” το άλλο γνωρίζουμε αυτό που είμαστε. Μόνο άμα γνωρίσουμε το Άλλο θα γίνουμε αυτό που είμαστε.